عینکی

خودت هم بخواهی! ’پسَت نمی دهم....

همیشه فکر می کردم باید فکر را آزاد بگذاری تا زنگ همه‌ی خانه‌ها را بزند و فرار ‌کند ... که بهترببینی ...
حالا؟
حالا دارم به این فکر می کنم که گاهی هم باید فکرهایت را خاموش کنی که بگذارند کمی هم بخوابی ..که بهتر ببینی ..

دوست دارم آن عکسی که همه هستند جز تو، حتی پدربزرگ هم ! که هیچ وقت ندیدی اش..
که حالا نیست و خاطره شد با آن لبخندش..
همان عکس که همه می خندن و جای لبخند تو خالی ست .. همان که موهایم را از بالا دم اسبی بسته ام و به تو فکر می کنم ..
راستش را بخواهی این روزها درس هم که نمی خوانم به تو فکر میکنم( چه برسد به وقتهایی که بخوانم).. و به پدربزرگ که اگر تو را می دید چقدر می خندید !!و به خودم که اگر ببینمت چقدر می خندم ..

من ؟

.
.
.
همان که
به تمام خیال هایش
جواب رد داده ..

خیلی از روزهایی که نیستند، هستند !
هستند که روزهای نیامده جا زده اند،که بیایند و باشند ..
جایِ خالیِ آن خیلی روزها، خیلی بخیر ..

گاهی آدم هایی که برای هم اند هم..
باهم ما نمی شوند !..

به تو که فکر می کنم برق از سرم می پرد و هی از خودم می پرسم خدا زیباتر از تو هم آفریده ؟ !!
چشم هایت؟
با چشم هایت دنیایم عوض می شود، می شود هر چیزی که نداشتم، هر چیزی که می خواستم، می شود قاه قاه کودکی ..
نمی فهمم این همه عشق ورزیدنت را! خدا هم، به گمانم نفهمد !!
بهشت برایت کم است مادر ..

دلش گرفته  بود اندازه ی

خدا !

 و

خدا ؟

خیلی بزرگ بود ..

باید پای خدایی وسط باشد;
که بی تو هم،
مانده ام

با تو !!

دامنش پر بود از باروت مرد !
اما
باز می کرد چین دلش را
و لبخند تعارفش می زد !!

دوست داشتم آدم های 12:30 ظهرِ دانشگاه را  که برای حضرت فاطمه (س) جمع شده بودند و سینه می زدند..

می خواهم کوه بکنم،

اما شعرم نمی آید  !!

به گمانم شعرهایم را قیچی زده است

لبخندی که روی لب هایت نیست ..

          

بعضی چیزها نباید تمام شوند . باید هر روز تکرار شوند..باید برزگ شوند ..دست و پا دربیاورند.. مثل دوست داشتن های او.. که لبخند پشت لبت را پررنگ کند..

که دلت قرص شود .. که خیالت را تخت کنی و پشت به دنیا شوی..

اینجا باران هم!

فراموشش شده ببارد،

دوست داشتنت را باید
.
.
.
بغل گرفت
و
رفت !!

...........

حرف آسمان را که پیش کشیدی،

زمین تمام کرد!!

درست وقتی که همه چیز داشت

عادتمان می شد.

...

برف  می آید

تا  آدم برفی ها به دنیا بیایند ..

ما آدم ها؟
همان ها که گاه

بال می گیرند با همین دو پا

وگاه

 سقوط می کنند از خود زمین ..

+قطعه ای از آن از وبلاگ زیبای هذیانات ..

منتظر نباش !

خیلی وقت است،
ما از ما بودن ترسیده ایم
و
اتفاق دیگری در حال افتادن نیست
...

دلم یه مشت گنده و محکم میخواهد پای چشم راستم که از درد به خودم بپیچم ولی لااقل بفهمم تمام احساساتم هنوز از کار نیفتاده....

نمی دانی چه لذتی دارد بعد از کلاس زیر نور آفتاب، قد بلندی کنی و از شاخه های درخت آویزان شوی و درخت همه ی حواسش را جمع تو کند و تو همه ی حواست پرت او شود...بعد بنشینی زیر درخت و با ناخن هایت به زور پرتقال، پشت پرتقال پوست بگیری و ..

 یاد کودکی هایم افتادم.. آن روزها که اگر می خواستند پیدایم کنند باید روی درخت ها دنبالم می گشتند،گاها هم جای دوچرخه ی خودم، دوچرخه ی پدربزرگ رو برمی داشتم و با این که پایم به پدالش نمی رسید سوارش می شدم و می رفتم دور.. آن قدر دور که نگرانم می شدند. دنبال ملخ ها ی با بال رنگی هم می کردم و از پرششان لذت می بردم و یادم می رفت از خانه فاصله گرفته ام.. آن روزها قاصدک ها هم مقصر بودند و با آن چرخششان زیر نور آفتاب، دائم جواسم را پرت می کردند، یاد آچار به دست بودن ها و به جان دوچرخه افتادن هایم هم بخیر..
 حالا؟؟
 حالا جای دوچرخه ، گوشی م دل خوشی از تعمیراتی که من رویش پیاده می کنم ندارد!!
ولی هنوز هم درخت ها و ملخ ها و قاصدک های سر چهار راه حواسم را پرت می کنند و تو ..
اینها چیست که می گویم ؟؟

 می خواستم از پرتقال ها بگویم و از تو، تو که جای خالیت دردش گرفته ..

 

راستی امروز هوا جور دیگری ست، آسمان را بوسیده ای مگر ؟

 

نداشتنت از آن روزی رقم خورد

که خدا

جای حق نشست ........

 

زمان باید پا تند کند و
پیر شوم و
این روزها را !
تو را !!
به یاد بیاودم و لبخند بزنم
آنقدر که خنده دلم را بزند و
به بقیه تعارفش کنم،
جای شکلات هایی که آن روزها
دل همه را زده ..

 

برای تو؟

 چشمانی که
ناخوانا شدند
و زبانی
که زیرش هیچ چیزی برای بیرون کشیدن نیست .........

آدم با چیزهای کوچیکه، که زنده می مونه ....

مثل بیدار شدن با صدای پرنده ای که پشت پنجره ی اتاقت لونه کرده.. یا شنیدن صدای انگشتای مهربون بارون که به شیشه ی پنجره ی اتاقت می زنه .. یا دیدن یک قاصدک توی چهار راه شلوغی که برای گرفتنش پا تند می کنی و با گرفتنش آرزو می کنی .. یا وقتی تو خیابون قدم میزنی، یه بچه ای انگشت اشارت و محکم بگیره و نخواد که از پیشش بری.... یا خنده های مهربونی که مرد فال فروش تعارفت می کنه..

تو !

راه را سر و ته می رفتی
و من ؟
من می ترسیدم!!
ترس از افتادن وحشتناک ترین اتفاق تاریخ
این که وسوسه ی پریدن توی آغوشت،
دیگر گریبانم را نگیرد ..

بهتر از این هم می شود؟؟
در این حال غریب
تمام پسوردهای دلمان را عوض کنیم !!
و
راه را به روی هر رسیدنی ببندیم
و
نقطه ی پایان باهم بودنمان را
تسلی بخشیم ..

مدتی ست جای همه ی  نخوانده هایم

تو را خوانده ام ..

جایی  !!

شنیده ای مرا  ؟؟

اگر می خواستی !
اگر می توانستم !!
با تو .. پیاده  گز می کردم،
تمام پیاده روها و شعرها را،
حافظ و سعدی و مولانا را

تمام عاشقانه های دنیا را ..

بی اراده ..

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

فی البداهه ترین شعر خدا
لبخند آذربایجان
خط چشم!
دوخت و دوز
باد در موهایش
اینجا روستا نیست...!
آرشیو پیوندهای روزانه

اردیبهشت 1392
فروردین 1392
اسفند 1391
بهمن 1391
دی 1391
آذر 1391
آرشيو

راننده (1)
لذت (1)
روشندل نابینا (1)

رنگ آبها
 لنگه جوراب
 دردهای خاکستری
 هذیان های یک پاپتی
 زنانه ترین اعترافات حوا
 زندگی یک نیمچه هنرمند
 کم پیدا تر از برف روی خط استوا
 پویان، نیکان و کارخانه شکلات سازی
  * روز نوشت های یک فیزیک چی *
 چتری زیر باران
 صدای پای آب
 shadow